Spływa kaskada z gór rwącym, porywistym nurtem, wpierw wąska, szalona i nieobliczalna, później
coraz to szersza i wolniejsza, a kiedy wpływa w końcu do lasu, jest już szeroką, spokojną rzeką o
srebrzystej powierzchni. Zwą ją "Błękitne Wody", bowiem jest czysta niczym łza, i z łatwością można
dostrzec dno.  Wiele stworzeń przychodzi, by chociażby się napić, choć zdarzają się i tacy, co siadają
nad brzegiem i wsłuchują się melodyjny szum wody, delikatnie obmywającej brzegi. Miejsce piękne,
urodzajne, mało takich pozostało na świecie.